Αρχική > Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Επικαιρότητα - σχολιασμός, Καλέσματα, Προτάσεις > » When you cannot control capitals, then you will have capital controls ! » by Charalampos Magoulas

» When you cannot control capitals, then you will have capital controls ! » by Charalampos Magoulas

When you cannot control capitals, then you will have capital controls

Κατ’ αρχάς απευθύνομαι σε κινηματική λίστα, σε ανθρώπους δηλαδή που συνηθίζουν να παίρνουν το κόκκινο χάπι.

Μαγεία: μέσα σε λίγες ώρες πεπυκνωμένου πολιτικού χρόνου το περήφανο και παρήγορο όχι έγινε ναι. Η σημερινή συμφωνία των πολιτικών αρχηγών για μη ρήξη και για υφεσιακά μέτρα –όχι μόνο τέτοια βέβαια– ενοποιεί απροσδόκητα (;) το χυλοειδές των δύο θέσεων του δημοψηφίσματος. Εκεί που τα κόμματα μιλούσαν ακόμα και για διαφορετικά επί της ουσίας ερωτήματα –ο Σύριζα έμενε στην κατάφαση ή την άρνηση του τελεσιγράφου των θεσμών, ενώ η πάλαι ποτέ σαμαρική ΝΔ και ο ποταμίσιος αποκρουστικός ελιτισμός έλεγαν για ευρώ ή δραχμή–, φαίνεται πως το τι σήμαινε τελικά το ερώτημα του δημοψηφίσματος αποσαφηνίστηκε οριστικά μετά τη διεξαγωγή του. Εξ ου και η συμπεφωνημένη ασάφεια πριν. Το μόνο που εκβιάστηκε ήταν η συναίνεση του λαού σε κάθε περίπτωση: γι’ αυτό άλλωστε και οι δύο επιλογές, ναι και όχι, ερμηνεύτηκαν από όλους τους κομματικούς μηχανισμούς σαν εντολή μη ρήξης, πριν ακόμα καταμετρηθούν όλα τα ψηφοδέλτια.

a8179-4147_1

Η ανταλλαγή έχει δώρα απ’ όλους προς όλους: από τη μία οι θεσμοί και τα κλασικά στη συνείδηση του ελληνικού λαού φερέφωνά τους –οι σαμαροβενιζέλοι, δηλαδή– θυσίασαν τους ηγέτες του προηγούμενου καθεστώτος, έτσι ώστε ο Σύριζα να μείνει ολομόναχος να παίζει μπάλα χωρίς αντίπαλο – άγνωστο το πότε και με ποιον θα φύγει η ΝΔ από τη δυσάρεστη επιρροή του Σαμαρά, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι κάτω από 6-7%· από την άλλη πλευρά έφυγε ο δύστροπος εκτός πρωτοκόλλου Βαρουφάκης και αντικαταστάθηκε από τον γεμάτο κατανόηση και προσηνή Τσακαλώτο. Ο Βαρουφάκης επιτέλεσε άψογα την αποστολή του, δημιούργησε την εικόνα της αριστεράς που αντιστέκεται, του αντισυστημικού που περιφρονεί τις νόρμες μέχρι αντιπάθειας και έφερε τη χώρα στο αδιέξοδο του δημοψηφίσματος. Τώρα, τελευταία πράξη του δράματος, θυσιάζεται για το καλό της χώρας, διατηρώντας πάντα την εικόνα του ασυμβίβαστου μποέμ που αγάπησε ο λαός. Οι καλές προθέσεις παραμένουν, ασχέτως αποτελέσματος στο συλλογικό ασυνείδητο. Ο Τσίπρας παραμένει πραγματικά κυρίαρχος –τουλάχιστον για ένα διάστημα– σε ολόκληρο το φάσμα του αστικού τόξου. Μένει να δούμε αν αυτό ισχύει και εσωκομματικά. Μάλλον όμως θα επικρατήσει άνετα κι εκεί, καθώς σύσσωμος ο αστικός κόσμος του κοινοβουλίου και το 70-80% –όπως λένε– του λαού θέλει ευρώ, όπως κι αν έχει αυτό. Από τούδε και στο εξής η όποια συμφωνία θα είναι αναγκαστικά καλή και έντιμη και θα στηριχτεί από όλους. Το ξεπούλημα και η φτωχοποίηση θα έχουν τη συγκατάθεση όλων των κομμάτων, αριστερών και δεξιών και φυσικά, λόγω του δημοψηφίσματος της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Σπάνια συγκυρία, μα την αλήθεια: ένας λαός και οι αποκομμένοι αντιπρόσωποί του συμφωνούν για την καταστροφή της χώρας τους. Η εθνική ομοψυχία είναι συγκινητική. (Το ΚΚΕ ζει σε άλλη χώρα, ίσως και πλανήτη, γι’ αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη σε αυτή την ανάλυση, αν και κάποιες «μεταφυσικές» του θέσεις θα έπρεπε να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής).

Η συγκεφαλαίωση ναι και όχι ήταν σχεδόν αυτόματη και οφείλεται ακριβώς στον ίδιο λόγο για τον οποίο και η αποχή από το δημοψήφισμα ήταν μάταιη: όπως –καθώς ανέφερα άλλωστε– δεν υπήρχε ο χώρος για συστηματική αμφισβήτηση του δημοψηφίσματος ως ουσία και πνεύμα μέσω της αποχής, κατά τον ίδιο τρόπο, το όχι είχε μόνο συναισθηματική και συμβολική αξία, δυστυχώς όμως μόνο για κάποιες ώρες. Η παγίδα ήταν ολκής, μελετημένη προσεκτικά, και οργουελικά εφαρμοσμένη. Πολλοί, άγνωστο πόσοι, από τους όχι δεν θέλουν ρήξη. Θέλουν απλώς περήφανη συμφωνία. Ελάχιστοι διάβασαν την πρόταση των θεσμών, ελάχιστοι –μάλλον λιγότεροι– την αντιπρόταση του Σύριζα: οι διαφορές τους ήταν αμελητέες. Όπως η αποχή δεν γίνεται κίνημα με κανέναν τρόπο αυτή την εποχή, έτσι και το όχι, δύσκολα δυστυχώς θα γίνει διεξοδική αντίρρηση στη νέα συμφωνία που θα μας έρθει. Αυτή αναμένεται να είναι πραγματικά κακή, θα προβληθεί όμως ως καλή, δεδομένης της στημένης συγκυρίας της έλλειψης ρευστότητας, των κλειστών τραπεζών, του επαπειλούμενου –πιθανόν χωρίς βάση– κουρέματος καταθέσεων.

Εδώ θα ήθελα να πω κάποια πράγματα για το πολλαπλό «κέρδος» του ελέγχου στη κίνηση των κεφαλαίων. Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής επιλογής από την πλευρά των θεσμών και από τον Συριζά δημιουργεί τρεις κοινωνικούς αυτοματισμούς:

Α. Έναν άμεσο, βραχυπρόθεσμο και απτό: με την πραγματικότητα του ελέγχου κεφαλαίων και των κλειστών τραπεζών, η διαπραγμάτευση από ελληνικής πλευράς χάνει σε ισχύ, ενώ η δικαιολόγηση του μνημονιακού εκτρώματος που θα μας έρθει είναι εύλογη. Αν η συμφωνία συνδυαστεί με άνοιγμα των τραπεζών και με μικρή –έστω– αύξηση του πλαφόν αναλήψεων το παβλοφικό αντανακλαστικό θα συνδυάσει αυτόματα το μνημόνιο με την αναίρεση του κινδύνου κατάρρευσης. (Η κατάρρευση βέβαια θα έρθει αλλά δεν θα συνδεθεί με την συγκεκριμένη περίσταση) Ο εκβιασμός του δημοψηφίσματος λειτουργεί.

Β. Έναν έμμεσο, μεσοπρόθεσμο και ανακλήσιμο: όταν θα διακυβεύεται κάποια εφαρμογή του μνημονιακού ολέθρου, ο έλεγχος κεφαλαίων, ως βιωμένη μνήμη, θα λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε αντίσταση στη φιλελευθεροποίηση κάθε πτυχής της οικονομικής ζωής της χώρας. Θα επικαλούνται οι επαΐοντες το κλείσιμο των τραπεζών κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος και θα βάζουν σιγαστήρα σε κάθε φωνή που θα αντιστέκεται στο ξεπούλημα και στην εξαθλίωση.

Γ. Έναν έμμεσο, μακροπρόθεσμο και ανεπίγνωστο: «για να μην ξαναπεράσουμε τόσα δεινά και για να μην ερημώνει η οικονομία» –έτσι θα προβληθεί από τους επαγγελματίες της παραπληροφόρησης–, καλό θα ήταν να διογκωθεί η χρήση του πλαστικού και ψηφιακού χρήματος σε όλες τις συναλλαγές μας, να μην εξαρτόμαστε από το ρευστό. Θα προβληθούν επίσης και τα εύληπτα κίνητρα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της μείωσης εγκληματικότητας κ.λπ. Τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό; Πλήρης έλεγχος της ζωής μας. Το κράτος –ή ακόμα «καλύτερα», η εταιρία συλλογής φόρων– θα γνωρίζει κάθε στιγμή τι αγοράζω ή καταναλώνω και ανάλογα θα μου συμπεριφέρεται (λ.χ. ο Μπάμπης πληρώνει με την κάρτα του πολλά ποτά στο «Μικρό», άρα πίνει πολύ, άρα ας του αυξήσουμε τα ασφάλιστρα που πληρώνει και ας του επιβάλουμε έναν ψυχολόγο ή σύμβουλο διαβίωσης που να τον βοηθήσει να μην πίνει πολύ). Η καταστολή και η ομοιογενοποίηση των συμπεριφορών θα φέρει και τον ολοκληρωτισμό χωρίς τα όπλα.

Στην παρούσα φάση, βέβαια, μας ενδιαφέρει η άμεση τρομοκράτηση που συνεπάγεται η μη υπογραφή και αποδοχή από το κοινοβούλιο και τον λαό συμφωνίας, «καλής» και «έντιμης» κατά τα λεγόμενα. Αυτή, στα ψιλά γράμματα, θα φέρει και την κατάτμηση της χώρας σε ζώνες οικονομικών δραστηριοτήτων, όπου τα μεροκάματα και οι εργασιακές συνθήκες θα διαφέρουν εξοργιστικά, την ιδιωτικοποίηση λιμανιών, αεροδρομίων, του Ελληνικού, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και πολλών ακόμα ζωτικών πόρων για την επιβίωση της κοινωνίας. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, μετά δηλαδή από το ξεπούλημα και τη διάνοιξη των ζωνών, η χρεοκοπία σε μία κανιβαλική, κατακερματισμένη και περισσότερο από ποτέ κορπορατιστική και εκφασισμένη κοινωνία δεν μπορεί να αποκλειστεί, θα έχει όμως τότε πολύ μικρή σημασία.

Η άνοδος του Σύριζα το 2011-12 καταβαράθρωσε το κίνημα. Πλέον, όποιος δεν το βλέπει, δεν θέλει να το δει. Όποιος δεν μπορεί να το συνδέσει, μάλλον δεν θέλει να φύγει από μία θεωρία που επιβάλλεται στα πράγματα αναζητώντας επιβεβαίωση. Το κίνημα έχασε. Χάσαμε. Η κυβερνησιμότητα του Σύριζα κατά το διάστημα από το ’12 μέχρι και το δημοψήφισμα έφερε το κίνημα στη θέση της αριστερής πλατφόρμας της αριστερής πλατφόρμας. Αν όντως επιβεβαιωθεί το σενάριο της συμφωνίας και δεν έχουμε άμεση και άτακτη χρεοκοπία, η κυβέρνηση Σύριζα, σαν ΠΑΣΟΚ, ως δεύτερη φορά αριστερά, ξεκίνησε χθες. Οι αναλογίες είναι πάμπολλες, οι ομοιότητες τόσο πριν την άνοδο στην εξουσία όσο και μετά –μένει να τις δούμε για τον Σύριζα– είναι εκπληκτικά βαρυσήμαντες για να αγνοηθούν.

d48d9-occypy2bplanet2bearth2

57a69-autodiaxeirisiΤα 6 αυτά χρόνια της κρίσης είχαν όμως ένα τεράστιο κέρδος για το κίνημα, ας μην το υποτιμούμε: τα πολιτικά υποκείμενα της αριστεράς, της αναρχίας, της αυτονομίας και της οικολογίας ήρθαν κοντά, αντάλλαξαν απόψεις και οράματα, πρότειναν κοινωνικές τροχιοδρομήσεις και πολιτικές διαδικασίες, δημιούργησαν δομές. Γνωριστήκαμε πλέον, ξεφοβηθήκαμε, εμπιστευτήκαμε ο ένας τον άλλο. Δεν ξεκινάμε πια από την αρχή. Όποιος κι αν είναι ο ζόφος μπροστά μας, μνημόνιο ή χρεοκοπία ή και τα δύο διαδοχικά, δεν είμαστε στο μηδέν, έχουμε την τεχνογνωσία της συνύπαρξης, ξέρουμε τις διαφορές μας, καλλιεργούμε τα σημεία της συνάντησής μας και μπορούμε να τεθούμε σε κίνηση απάντησης και προβολής στην κοινωνία του δικού μας δρόμου προς την αυτοδιεύθυνση. Η αντίσταση στην όποια συμφωνία προκύψει, ή η αντίδραση στη χρεοκοπία, θα πρέπει να είναι πλέον προταγματική: κάθε αντίσταση να γίνεται αυτοστιγμεί αιχμή προβολής της δικής μας θέσης για το πώς θέλουμε τις κοινωνικές σχέσεις και την πολιτική του αύριο. Θέλει εγρήγορση και αποφασιστικότητα το πράγμα: όποιο έδαφος αντίστασης και αλληλεγγύης αφήνουμε κενό, θα καλύπτεται από φασίστες και αντικοινωνικές δομές, όπως εταιρίες και ΜΚΟ.

Μόνο μία φορά ζούμε. Μετά δεν έχει τίποτα. Έχουμε επιλέξει να ζήσουμε με όρθιο κεφάλι.

Charalampos Magoulas

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: