Αρχική > Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Επικαιρότητα - σχολιασμός, Προτάσεις > » Λίγα Λόγια για τη Νίκη του Νίκου Ρωμανού.» ( του Π. Κούστα ) + » Η Αγάπη ως Κοινωνική και Πολιτική θέση.» ( της Μαλάμως Στεργίου)

» Λίγα Λόγια για τη Νίκη του Νίκου Ρωμανού.» ( του Π. Κούστα ) + » Η Αγάπη ως Κοινωνική και Πολιτική θέση.» ( της Μαλάμως Στεργίου)

Δεκεμβρίου 11, 2014 Σχολιάστε Go to comments

Σημειωση της Σύνταξης : Μόνο κερδισμένοι μπορείτε να βγείτε διαβάζοντας τα κείμενα των δύο αγαπητών συναγωνιστών που η Συν- έλευση των Μολάων σκέφτεται σοβαρά να προτείνει στον «Ιστορικό του Μέλλοντος » να τους συμπεριλάβει στους Σύγχρονους Έλληνες Διαφωτιστές !

Υ.Σ : » Όχι δεν φάγαμε τα μανιτάρια για τα οποία γράφαμε τις προάλλες .Έ χουμε » σώας τα φρένας» , δεν το λέμε μα την «κνίτικη έννοια» ( φτού κακά) . Κυριολεκτούμε ! Διαβάστε και θα καταλάβετε !

*************************************************************************

Λίγα Λόγια για τη Νίκη του Νίκου Ρωμανού.

Wednesday, December 10, 2014

Γράφω αυτές τις γραμμές γυρίζοντας από το Σύνταγμα και πριν πέσω για ύπνο. Θα κοιμηθώ τουλάχιστον ένα δωδεκάωρο σερί, μην κάνετε τον κόπο να πάρετε τηλέφωνο, θα το έχω κλειστό. Πριν όμως γίνει αυτό, θέλω να γράψω δυο λόγια.

Ο Νίκος Ρωμανός έσπασε πολλούς τοίχους από μπετόν χτυπώντας τους με το κεφάλι του. Ίσως, με το ξεροκέφαλό του… Αυθαίρετα το λέω αυτό, γιατί μέχρι σήμερα δεν τον έχω συναντήσει. Ελπίζω να τον συναντήσω στο μέλλον, αφού το μόνο βέβαιο είναι πως θα εξακολουθήσει να αλληλεπιδρά με αυτήν την πραγματικότητα που μοιραζόμαστε.

Το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν. Δεν τρέφω καμιά νοσηρή «συμπάθεια» για την γενιά του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νιώθω γι αυτήν -ή για να το διατυπώσω με απόλυτη ακρίβεια για εκείνο το κομμάτι της που βγήκε, έμεινε, έζησε και δημιούργησε στο δρόμο τις μέρες της Εξέγερσης του Δεκέμβρη- απεριόριστο σεβασμό. Και ίσως -ξαναβλεποντας το θέμα σήμερα εκ των υστέρων- η απόλυτη άρνηση που είχα τις τελευταίες μέρες να αποδεχθώ ότι μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος που θα εμπεριέχει τον Αντώνη Σαμαρά, τον Βαγγέλη Βενιζέλο, το Χαράλαμπο Αθανασίου και το συρφετό των Δικαστών, των ανθρωποφυλάκων και των μπάτσων, αλλά όχι τον Νίκο Ρωμανό και τους συντρόφους του να πηγάζει από αυτόν το σεβασμό.

Η νίκη του Νίκου Ρωμανού στα δικά μου τα μάτια είναι η Νίκη του Ανθρώπου απέναντι στο Μηχανισμό. Ο Νίκος Ρωμανός βάζει από την αρχή του αγώνα του ένα αδυσώπητα αυστηρό και εξαιρετικά σαφές πολιτικό πλαίσιο. Πράγμα που καθιστά την απεργία πείνας του σχεδόν καταδικασμένη από την αρχή, τόσο όσο κι ένα κοπάνημα του κεφαλιού στον μπετονένιο τοίχο του κελιού του.

Όπως το έχω καταγράψει στις σημειώσεις μου, ο πρώτος τοίχος που σπάει με το ξερόκέφαλό του -συγνώμη αν και πάλι χρησιμοποιώ με αυθαιρεσία τον χαρακτηρισμό- είναι ο τοίχος της επιλεκτικής αλληλεγγύης μόνο από τους αναρχικούς συντρόφους του. Χωρίς ποτέ να πάψει ο συγκεκριμένος χώρος να έχει την πιο σημαντική συμβολή σε αυτήν, από πολύ νωρίς υψώνουν τις φωνές τους σε στήριξή του άνθρωποι από ένα πολύ ευρύτερο φάσμα. Παρά το ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι τους έχει στείλει «προκαταβολικά στα τσακίδια» και αποκλειστικά γιατί διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως κι εκείνος. Οι -από την προσωπική μου καταγραφή ελάχιστες- κινήσεις «πολιτικαντισμού» και «σπέκουλας» ήταν αναμενόμενες, αλλά τελικά κατέγραψαν μόνο τη μικρότητα εκείνων που τις έκαναν, χωρίς να αναιρέσουν ή να στρέψουν αλλού το κύμα αλληλεγγύης. Προσωπικό μου συμπέρασμα είναι πως ακόμη και πολιτικά πρόσωπα έδρασαν -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους- από ηθικά κίνητρα. Κι αυτό νομίζω ότι είναι ελπιδοφόρο.

Ο δεύτερος τοίχος που διαλύεται από τις κουτουλιές του Ρωμανού είναι το Τείχος της Σιωπής των Μήντια. Ίσως εδώ να τον βοηθάνε και κάποιες συγκεκριμένες ιστορικές παράμετροι -όπως η ραγισμένη μηντιακή τοιχοποιία που επιτρέπει την ύπαρξη του Δρομογράφου και της ΕΦΕ, την άνθιση των οριζόντιων αντιπληροφοριακών ιστότοπων και των αυτοδιαχειριζόμενων εντύπων ή την ιδιομορφία της ΕΡΤόπεν, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που καλείται να το διερευνήσει διεξοδικά ο Ιστορικός του μέλλοντος.
Ο τρίτος -και κατά τη γνώμη μου ο πιο σημαντικός- τοίχος που σπάει με το κεφάλι του ο Ρωμανός είναι αυτός της απέραντης ελληνικής υποκρισίας. Των «θεσμικών επαγγελματιών» Πιλάτων. Των Δικαστών που οχυρώνονται πίσω από το «γράμμα του νόμου». Των Υπουργών που δεν μπορούν να «υπερβούν την Διάκριση των Εξουσιών». Των Πρωθυπουργών που συμβουλεύουν «σαν γονείς» άλλους γονείς να πείσουν «το παιδί να σταματήσει». Των Αρχιεπισκόπων και Προέδρων της Δημοκρατίας που σφυράνε αδιάφορα μέχρι -μετά- την τελευταία στιγμή. Των Διανοούμενων που «βγάζουν το σκασμό» σαν να μην υπάρχει καν θέμα. Των Φιλελέδων που ρητορεύουν περί αόριστων «νομιμοτήτων» ενώ ταυτόχρονα δήθεν αποδομούν «ψυχολογικά» το Νίκο αφήνοντας πάντα αιχμές -τις ίδιες- για την οικογένειά του. Των φασιστών που ξερνάνε χολή στα κοινωνικά δίκτυα «για το δολοφόνο Ρωμανό με το καλάσνικωφ» και στους τοίχους τους έχουν έτοιμα ελληναράδικα σλόγκαν παρμένα από άλλους τοίχους, «χαρούμενες οικογενειακές στιγμές» σε φωτογραφίες και -πάντα- κάτι τσιτάτα του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Των «ελληνίδων» νοικοκυρών που ανάμεσα στα μπουκέτα με τριαντάφυλλα και το στολισμένο Χριστουγεννιάτικό δέντρο του σπιτιού βάζουν και συνταγές για μελομακάρονα, την ώρα που σε ξένους τοίχους «τρέμουν για την ασφάλεια των παιδιών τους από τον ληστή Ρωμανό», προσθέτοντας «να ψοφήσει». Όλων εκείνων των ατόμων -γιατί πρόσωπα δεν τους/τις λες- που «κάνουν τη δουλίτσα τους» και πάνε μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η αλυσίδα τους χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ο τέταρτος και τελευταίος τοίχος που έσπασε σήμερα το μεσημέρι ο Νίκος Ρωμανός κι όχι πια με το κεφάλι του, αλλά με το μυαλό και την ψυχή του -μια ακόμα αυθαίρετη εκτίμηση κάνω εδώ- είναι εκείνος της προσωπικής έπαρσης. Θα μπορούσε να επιμείνει στη σκληρή του στάση και να φύγει στα εικοσιένα του χρόνια έχοντας ήδη κάνει για την κοινωνία μας περισσότερα από όσα -και έχω πλήρη επίγνωση του τι γράφω τώρα- έχουν κάνει μυριάδες έμμισθοι Πατέρες & Μητέρες του Έθνους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Επέλεξε να μείνει. Αυτό -το έχω γαμήσει στις αυθαίρετες εκτιμήσεις τώρα- σημαίνει ότι νιώθει πως το νταλαβέρι του με την κοινωνία και τη ζωή δεν έχει τελειώσει. Κι οι άνθρωποι που βρέθηκαν όλες αυτές τις μέρες σε κάθε πολύμορφη δράση αλληλεγγύης δείχνουν να πιστεύουν το ίδιο. Ευτυχώς πριν το τέλος συμφωνήσαμε σε αυτό. Χωρίς πολλές κουβέντες κι αναλύσεις.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί -κι αυτή είναι η τελευταία αυθαίρετή μου εκτίμηση για σήμερα- αν ο Νίκος δεν είχε τον διπλό ψυχικό δεσμό που τον ενώνει με τους συντρόφους του και τους ανθρώπους που κινήθηκαν για να του δείξουν την αλληλεγγύη τους. Αρχίζοντας από τον «στενό του κύκλο» τους συναπεργούς πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, Ανδρέα Μπουρζούκο και Δημήτρη Πολίτη, που δίδαξαν επίσης υψηλή αξιοπρέπεια και κορυφαία αλληλεγγύη, και καταλήγοντας στα μουρλόπαιδα της Καβάλας, που περπάτησαν στα εξήντα μέτρα για να ρίξουν το πανό στις Καμάρες, ένα πράγμα νομίζω ότι είναι πια ξεκάθαρο:

Η λέξη αναρχικός στην ελληνική γλώσσα έχει ανανοηματοδοτηθεί. Και εάν πάντοτε ήταν συνώνυμη της αλληλεγγύης, τώρα επιτέλους περιέχει και γενναίες δόσεις αγάπης…

ΠΗΓΗ / ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :

http://keipi.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html

************************************************************************

Η Αγάπη ως Κοινωνική και Πολιτική θέση.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 08, 2014

    Ίσως μοιάζει παράξενο να μιλά κανείς για αγάπη και να αναφέρεται σε πoλιτικά ή κοινωνικά θέματα. Ωστόσο είναι γνωστό σε όλους μας ότι τα συναισθήματα αγάπης οδηγούν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές που όλοι τις ζούμε (περιορισμένα ίσως, αλλά έχουμε κάποια γνώση τους). Όπως όλες οι έννοιες σαν της αλήθειας, δικαιοσύνης, ισότητας, ευτυχίας, δημοκρατίας κ.λ.π. που το σύστημα έχει διαστρέψει, έτσι και η έννοια της αγάπης έχει περιοριστεί, έχει μικρύνει, έχει αποδυναμωθεί, έχει μιζεριάσει και μάλιστα καμιά φορά θεωρείται τραγική αδυναμία και…. απευκταίο συναίσθημα.

Προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της αγάπης και μάλιστα σαν πολιτικοκοινωνική στάση, το πρώτο που μπορούμε να πούμε είναι οτι το συμφέρον/όφελος της υγειούς κοινωνίας ΕΙΝΑΙ η αγάπη και μόνο με την ενότητα και αλληλεγγύη που υπαγορεύει. Απεκδύοντάς την από το όποιο θρησκευτικό και φιλοσοφικό ή θεωρητικό της μέρος μπορούμε να δούμε μόνον την συμπεριφορά που μπορεί να υπαγορεύσει μέσα στην κοινωνική καθημερινότητα.
Και ας δούμε κατ’ αρχήν τι ΔΕΝ μπορεί να είναι αγάπη.

– Αυτό που συνήθως περιορίζουμε στα «καλά» συναισθήματα απέναντι στο σύντροφο, το παιδί, τους γονείς, τους φίλους. Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις η «αγάπη μας» πολλές φορές γίνεται περιοριστική και τυρανική για τους ανθρώπους που την εισπράττουν.
– Το αγχωτικό συναίσθημα που υπαγορεύει κάθε είδους εμμονές, φόβους, ακόμη και βία. (οποιος αγαπάει παιδεύει/ζηλεύει κλπ).
– Η αλληλοϋποστήριξη που περιορίζεται στην οικογένεια, τη φυλή, το έθνος. Αυτό είναι, μάλλον πιο πολύ, μια περιφρούρηση κοινών συμφερόντων πλούτου και περιουσίας, όπως και διαφύλαξη στενών συμφερόντων εγωισμού.
– Το στενό προσωπικό συμφέρον και βόλεμα.
– Το εξασφαλίζω την οικογένειά μου ή εμένα τον ίδιο, θυσιάζοντας ή βλάπτοντας άλλους που δεν είναι «δικοί μου».

– Η Αγάπη δεν μπορεί να είναι ένα μοναδικό πολύτιμο κουτάκι που όταν τέλος πάντων αποφασίσουμε να το δώσουμε σε κάποιον, στερώντας το από όλους τους άλλους, το χρεώνουμε με απίστευτα επιτόκια τα οποία επιμένουμε να εισπράξουμε ακόμη και με αντίτιμο ζωής.

Η παρεξήγηση σχετικά με την αγάπη και η διάσταση από την εσωτερική και εξωτερική εναρμόνιση και συνεργατικότητα, έχει οδηγήσει την κοινωνία σε συλλογική απάρνηση της ηθικής που υπαγορεύεται από την προσωπική συνείδηση, σε τεράστια ρήξη με τον εσωτερικό εαυτό αλλά και με την ιδιότητα του κοινωνικού όντος. Τα αποτελέσματα (κατάθλιψη, άρνηση, μηχανιστικές συλλογικές αντιδράσεις, η ασυνείδητη εκτέλεση των υποχρεώσεων της κάθε μέρας) είναι πολύ γνωστά.

Τώρα, τι μάλλον είναι Αγάπη.

Κατ’ αρχήν, η αγάπη προς τον εαυτό. Στη συνέχεια το αξίωμα που περιγράφει τον άνθρωπο «ως ζώο και μάλιστα αρπακτικό» νομίζω ότι είναι ώρα να καταργηθεί και να αντικατασταθεί με τη θέση ότι «ο άνθρωπος είναι ΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ». Και πιστεύω ότι μας επιτρέπεται πια μέσα στην ιστορία της εξέλιξης να δούμε επιτέλους τον άνθρωπο σαν οντότητα. Δηλαδή μια μορφή ζωής που υπάρχει στο εδώ και τώρα και έχει ποικίλες βασικές ανάγκες που απορρέουν από την ύπαρξή του και ικανοποιούνται μέσω αμοιβαίων δραστηριοτήτων ανταλλαγής δεξιοτήτων, ιδεών, συναισθημάτων.
Στα πλαίσια λοιπόν της πολιτικής και κοινωνικής αγάπης η αυθόρμητη προσφορά κάλυψης των αναγκών των συνανθρώπων-συμπολιτών, γίνεται χωρίς χρέωση, χωρίς υποσημειώσεις και αυτό είναι ακριβώς το χαρακτηριστικό της αγάπης στην οποία αναφερόμαστε. Η αγάπη όπως και αν εξασκείται, δεν χρεώνει. Δεν την ενδιαφέρει καθόλου αυτό που σήμερα ονομάζουμε υπεραξία/κέρδος. Επίσης, δεν την ενδιαφέρει το μέλλον, γιατί συμβαίνει τώρα.

Η όποια προσφορά γίνεται άμεσα και η ανταπόδοσή της μπορεί να μένει για το μέλλον και όχι απαραίτητα από το ίδιο πρόσωπο εφ’ όσον δεν υπάρχει άμεση σχετική ανάγκη και των δύο συναλλασομένων. Αυτή η περιγραφή δεν περιλαμβάνει καμμία μεσολάβηση, εξυπηρετεί άψογα τις ανάγκες επιβίωσης και διαβίωσης και αυτό είναι το συνολικό της κέρδος, όφελος, συμφέρον.

Στη φύση αυτή η ανταλλαγή συμβαίνει συνέχεια, όλη την ώρα, πάντα. Είναι η αλυσιδωτή αλληλλοπροσφορά που την κρατάει ζωντανή και δημιουργική. Το χώμα και τα μέταλλα τρέφουν τα φυτά που με τη σειρά τους παράγουν οξυγόνο και συγχρόνως γίνονται τροφή των ζώων. Αν στο σώμα αρρωστήσει ένα όργανο το ανοσοποιητικό σύστημα προστρέχει χωρίς κωλυσιεργίες και κυρίως, χωρίς χρέωση. Αυτά είναι παραδείγματα εφαρμογής της αγάπης στη φύση που διέπει και συντηρεί τη ζωή. Μέσω της άμεσης προσφοράς και συναλλαγής ανάμεσα στις διαφορετικότητες.

Στον άνθρωπο η εφαρμογή της αγάπης εκτός από την επιβίωση παράγει αυτοπεποίθηση, σιγουριά, χαρά, ευγνωμοσύνη για τη ζωή και την ύπαρξη των άλλων ανθρώπων και μια μεγαλύτερη πιθανότητα ευτυχίας, για την οποία είναι απόλυτα ικανός. Όλα τα έως τώρα πολιτικά συστήματα, αναγνωρίζοντας την ευτυχία ως βαθιά ανάγκη του ανθρώπου, του την έχουν υποσχεθεί αλλά ποτέ δεν την έχουν πραγματοποιήσει γιατί πάντα για τα συμφέροντα της όποιας συγκεντρωτικής εξουσίας καλλιεργείται ο διαχωρισμός, τα κόμματα, οι ιδεολογίες/ιδεοληψίες, το μίσος, ο φόβος και η απομόνωση ανάμεσα στον κάθε έναν από εμάς, ανάμεσα στον εαυτό και τη συνείδηση, ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα στα έθνη και τις φυλές.

Μπορούμε να δούμε την αγάπη σαν μια δυναμική κοινωνική ιδιότητα του ανθρώπου που έχει μείνει σε αχρηστία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στερώντας του αναντικατάστατη ποιότητα κοινωνικής ζωής και ύπαρξης. Η ανυπόκριτη, ανιδιοτελής, δυναμική, δημιουργική αγάπη είναι εξαιρετικός μοχλός εξυπηρέτησης αλληλεπιδραστικών κοινωνικών και προσωπικών- ατομικών συμφερόντων.
Βρισκόμαστε πιστεύω στο σωστό χρόνο να συζητήσουμε το αν ο άνθρωπος έχει πια ιστορικό καθήκον να απεμπλακεί από τους όρους μάζα και όχλος. Μια κοινωνία αλληλεγγύης αποτελείται από άτομα που έχουν ανόμοιες προσωπικότητες και ίδιες ανάγκες. Απλώς, διαφορετικά εκφρασμένες και με διαφορετικές δυνατότητες να ικανοποιηθούν. Όλοι μας έχουμε ζωή αλλά ο καθένας-καθεμιά την ζει διαφορετικά.

Κλείνοντας διευκρινίζω ότι δεν αναφέρομαι σε κοινωνία αγίων και αναμάρτητων, αλλά σε μια κοινωνία φιλική και προστατευτική για τον καθένα-καθεμία από εμάς, που δρα κάνοντας λάθη και από τα οποία διδάσκεται χωρίς ενοχές.

Μαλάμω Στεργίου

ΠΗΓΗ / ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :

http://www.apenantioxthi.com/2014/12/i-agapi-os-koinoniki-kai-politiki-thesi.html

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: