Αρχική > Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Δράσεις, Επικαιρότητα - σχολιασμός > Νίκος Ρωμανός (10/11/14): Κείμενο έναρξης Απεργίας Πείνας ! *Greek prisons: Anarchist comrade Nikos Romanos declares hunger strike from November 10th, 2014 ( GR, EN, SP,PO)

Νίκος Ρωμανός (10/11/14): Κείμενο έναρξης Απεργίας Πείνας ! *Greek prisons: Anarchist comrade Nikos Romanos declares hunger strike from November 10th, 2014 ( GR, EN, SP,PO)

Νοεμβρίου 10, 2014 Σχολιάστε Go to comments

Απεργία πείνας από τον Νίκο Ρωμανό – Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΑΡΞΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας.

Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.

Όπως είναι λογικό, οι αιτήσεις που έχω κάνει έχουν καταλήξει στα αζήτητα, γεγονός που με οδηγεί να διεκδικήσω αυτό το αίτημα με οδόφραγμα το σώμα μου.

 

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσω το πολιτικό μου σκεπτικό ώστε να μπει ένα πλαίσιο γύρω από την επιλογή που πραγματοποιώ.

Οι νόμοι, εκτός από εργαλεία ελέγχου και καταστολής, αποτελούν ταυτόχρονα και μια διατήρηση ισορροπιών ή αλλιώς αυτό που επιγραμματικά ονομάζουμε κοινωνικά συμβόλαια, αντανακλούν κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και διαμορφώνουν τμηματικά ορισμένες θέσεις διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου.

Γι’ αυτό και η επιλογή που κάνω θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρη: δεν υπερασπίζομαι τη νομιμότητά τους· αντίθετα, απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού.

Σε αυτό το σημείο ανοίγει ένα ζήτημα που αφορά τις διεκδικήσεις μας σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Είναι δεδομένο πως αντιφάσεις πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σε τέτοιες συνθήκες. Εμείς, για παράδειγμα, συμμετείχαμε στη μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων ενάντια στο νέο νομοσχέδιο ενώ είμαστε φανατικοί εχθροί όλων των νόμων· αντίστοιχα πολλοί σύντροφοι έχουν διαπραγματευτεί με οδόφραγμα το σώμα τους τους όρους του εγκλεισμού τους («παράνομες» προφυλακίσεις, άρνηση σωματικού ελέγχου, παραμονή σε μία φυλακή), και πολύ καλά έκαναν.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι, από τη συνθήκη που βρισκόμαστε, πολλές φορές είμαστε αναγκασμένοι να μπούμε σε ένα στρατηγικό πόλεμο θέσεων που είναι αναγκαίο κακό εδώ που βρισκόμαστε.

Με αυτή μου την επιλογή, τα πολιτικά χαρακτηριστικά της οποίας συγκεκριμενοποιούνται στον ίδιο τον τίτλο του κειμένου, δίνεται η δυνατότητα να ανοίξει ένα μέτωπο αγώνα σε μια χρονική συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη για όλους μας.

«Ακριβώς, η ποίηση είναι η τέχνη του ατόφιου. Είναι αυτή που παραμένει ανυπότακτη, όταν η τάξη του διαφανούς έχει υποτάξει όλα τα άλλα είδη του λόγου. Όταν οι λέξεις έχουν προσεκτικά απολυμανθεί και στολιστεί σα μαρκησίες της αυλής, αφού θα καταλήξουν στο κρεβάτι του πρίγκιπα, όσο κι αν αυτό τις τρομάζει, και θα παραστήσουν τις σεμνές, θα υποκριθούν ότι έχουν αρετές που έχουν χάσει από καιρό στο βούρκο του συμβιβασμού και της εκπόρνευσης. Η ποίηση ή είναι ασυμβίβαστη ή δεν είναι τίποτα». (Ζαν-Μαρκ Ρουγιάν)

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εδώ και καιρό μας εγκλωβίζουν. Από τα αστυνομικά μπλόκα και τα αντιτρομοκρατικά πογκρόμ, στα συμβούλια των οικονομολόγων που εξοντώνουν όσους δε χωράνε στις στατιστικές τους. Από τους έλληνες βιομηχάνους που αντιστέκονται στην επέλαση των πολυεθνικών κολοσσών στηρίζοντας τον όψιμο σοσιαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ, στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, με πολιτικούς που προβάρουν το κοστούμι του υπερ-πατριώτη πάντα δουλικού για το καλό του τόπου, από τους μπάτσους και το στρατό που εξοπλίζονται με όπλα τελευταίας τεχνολογίας για την καταστολή εξεγέρσεων, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: αν κάτι εκμεταλλεύεται το κράτος, αυτό δεν είναι άλλο από την αδράνεια που πλέον έχει μονιμοποιηθεί ως μια φυσιολογική συνθήκη.

Σε λίγο θα είναι πια αργά, και η εξουσία με το μαγικό ραβδί της θα δίνει έλεος μόνο σε όσους γονατίζουν υποτακτικά μπροστά στην παντοδυναμία της.

Το σύστημα οραματίζεται ένα μέλλον όπου οι επαναστάτες θα θάβονται ζωντανοί σε «καταστήματα κράτησης εντατικού σωφρονισμού», μέσα στα οποία θα επιχειρείται η σωματική, ψυχική και ηθική καταστροφή τους.

Ένα πρωτότυπο μουσείο ανθρώπινης φρίκης όπου τα ζωντανά εκθέματα θα έχουν κρεμασμένη πάνω τους την ταμπέλα «παραδείγματα προς αποφυγή», ανθρώπινα πειραματόζωα πάνω στα οποία θα δοκιμαστούν όλες οι σαδιστικές προθέσεις της εξουσίας.

Ο καθένας απαντάει στα διλήμματα και κάνει τις επιλογές του. Ή θεατές σε απομονωμένες πολυθρόνες μιας ευνουχισμένης ζωής ή δράστες των γεγονότων που διαμορφώνουν την εξέλιξη της ιστορίας.

*

Εκείνο το βράδυ με το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα είδαμε πολλά αστέρια να πέφτουν διαγράφοντας τις δικές τους χαοτικές διαδρομές. Κι εμείς μετρούσαμε και ξαναμετρούσαμε, κάναμε ευχές, υπολογίζαμε τις πιθανότητες. Το ξέραμε ότι η επιθυμία μας για μια ελεύθερη ζωή έπρεπε να περάσει πάνω από όλα όσα μας καταπιέζουν, μας δολοφονούν, μας καταστρέφουν, γι’ αυτό βουτήξαμε στο κενό, όπως ακριβώς τα αστέρια που βλέπαμε να πέφτουν.

Από τότε άπειρα αστέρια πέσαν, μπορεί να ήρθε η ώρα να πέσει και το δικό μας, ποιος ξέρει; Αν είχαμε έτοιμες τις απαντήσεις δε θα γινόμασταν αυτό που είμαστε αλλά ιδιοτελή καθάρματα που θα διδάσκαμε στους ανθρώπους τρόπους να γίνουν τρωκτικά που τρώγονται μεταξύ τους όπως κάνουν σήμερα.

Τουλάχιστον εμείς παραμένουμε ακόμα απόλυτοι και πεισματάρηδες όπως οι άνθρωποι της πάστας μας. Και όσοι από εμάς με έναν πόνο έκλεισαν τα μάτια τους και ταξίδεψαν μακριά, παραμένουν με το βλέμμα κολλημένο σε εκείνον το βραδινό ουρανό που κοιτάζαμε και εμείς. Και μας βλέπουν να πέφτουμε, αστέρια όμορφα και λαμπερά. Τώρα ήρθε η σειρά μας. Τώρα πέφτουμε χωρίς δισταγμό.

Από τη Δευτέρα 10/11 ξεκινάω απεργία πείνας χωρίς να κάνω βήμα πίσω, με την αναρχία πάντα στην καρδιά μου.

Υπεύθυνο για κάθε μέρα απεργίας πείνας, και ό,τι συμβεί από εδώ και μπρος, είναι το συμβούλιο της φυλακής που αποτελείται από τον εισαγγελέα Νικόλαο Ποιμενίδη, τη διευθύντρια Χαραλαμπία Κουτσομιχάλη, καθώς και την κοινωνική λειτουργό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΥΓ. Προς όλους τους «αγωνιστές» των σαλονιών, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τις «ευαίσθητες» προσωπικότητες της διανόησης και του πνεύματος: προκαταβολικά στα τσακίδια.
Νίκος Ρωμανός
Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού,

***************************************************************************************

Greek prisons: Anarchist comrade Nikos Romanos declares hunger strike from November 10th, 2014

HUNGER STRIKE ANNOUNCEMENT

Asphyxiating for a breath of freedom.

Last spring, I sat university entrance exams from inside the prison and got admitted to a faculty in Athens. According to their laws, since September 2014, I am eligible for educational furloughs to regularly attend classes from the beginning of the term.

As expected, my requests have fallen on deaf ears, something that makes me claim these prison furloughs using my body as a barricade.

At this point, it feels necessary to clarify my political rationale in order to reveal the context behind my choice.

In addition to being instruments of control and repression, the laws are also used for maintenance of balances or what is otherwise called social contracts, reflect socio-political correlations and partially form certain positions for the conduct of the social war.

This is why I want to make my choice as clear as possible: I am not defending their legitimacy; on the contrary, I use a political blackmail to gain breaths of freedom from the devastating condition of incarceration.

At this point, a question is raised as regards our claims in a state of captivity. It should be taken for granted that there have always been, and will always be, contradictions under such conditions. For example, even though we are fanatical enemies of all laws, we participated in the massive hunger strike of prisoners against the new bill for maximum security prisons; many comrades have similarly negotiated over the conditions of their confinement (“illegitimate” pretrial detentions, objection to strip search, stay at a particular prison) using their body as a barricade, and it’s a good thing they did.

We then reach the conclusion that, under such circumstances, we are often forced to step into a strategic war of positions, which is a necessary evil in our situation.

In the very title of this text I have specified the political characteristics of my choice, which opens up the possibility to create a battlefront now that all of us are at a very critical juncture.

“Exactly; poetry is the art of unalloyed. It is that which remains insubordinate, when all other kinds of speech are subjugated to the order of transparency; when words are carefully disinfected and adorned, resembling marchionesses at court who will end up in bed with the prince, as scary as it may seem to them, and portray themselves as modest, pretend to have virtues that they have long since lost in the mire of compromise and prostitution. Poetry is either uncompromising or it is nothing.” (Jean-Marc Rouillan)

Comrades, we are being immured for quite some time now. From the police blockades and anti-terrorism pogroms, to the boards of economists that exterminate those who don’t fit in their statistics; from the Greek industrialists that resist the onslaught of multinational giants by supporting the late socialism of the Syriza party, to the state of emergency where politicians try on the suit of ultra-patriot, always servile for the sake of the land; from the cops and the army that are being equipped with cutting-edge weapons to suppress rebellions, to the maximum security prisons.

Let’s call things by their real name: what the State is exploiting is nothing other than the inaction which has established itself as a normal condition.

Soon it will be too late, and holding its magic wand, Power will show mercy only to those who kneel submissively before its omnipotence.

The system envisions a future where the revolutionaries are buried alive in “intensive treatment correctional facilities” and sooner or later get physically, mentally and morally devastated.

An innovative museum of human horror, where living exhibits are displayed with hanging signs reading “an example to avoid,” and all sadistic intentions of Power are tested on human guinea pigs.

Everyone can come up with an answer to dilemmas and make their own choices. Either spectators who sit in secluded armchairs and lead a castrated life, or actors of the events that shape the course of history.

*

That night we kept our eyes fixed on the horizon and saw many falling stars drawing their own chaotic paths. And we counted them over and over, we made wishes, we calculated the odds. We knew that our desire for a free life had to step over all that oppress us, murders us, destroy us, so we dived into the void just like the shooting stars we were observing.

Since then innumerable stars have fallen; perhaps it’s time for our star to fall, but who knows? If we had ready-made answers, we wouldn’t have become what we are, but selfish bastards who would teach people how to become rodents that eat each other as they do today.

At least we are still implacable and strong-willed like the people of our kind. And those of us who closed their eyes in pain and traveled far continue to keep their eyes glued to that night sky we used to observe, too. And they watch us fall, beautiful and shining stars. Now it’s our turn. Now, without hesitation, we fall.

I go on a hunger strike Monday, November 10th, 2014 not taking a step back, with anarchy forever in my heart.

Responsible for each day of hunger strike, and whatever happens from this point forward, is the prison board, namely the prosecutor Nikolaos Poimenidis, the director Charalambia Koutsomichali and the social work assistant.
SOLIDARITY MEANS ATTACK

PS. To all the armchair “fighters”, the professional humanists, the “sensitive” intellectual and spiritual personages: good riddance to you in advance.

Nikos Romanos
Dikastiki Filaki Koridallou, Ε Pteryga, 18110 Koridallos, Athens, Greece
_

**********************************************************************************************
Prisiones griegas: El compa Nikos Romanos se declara en huelga de hambre desde el 10 de noviembre
Asfixia por una bocanada de libertad.

La primavera pasada me presenté a unos exámenes desde dentro de la cárcel y entré en una facultad universitaria de Atenas. Según sus leyes, desde septiembre de 2014 tengo derecho a salidas de prisión educativas, para asistir a las clases de la facultad.

Como era de esperar, mis peticiones han caído en saco roto, algo que me hace reivindicar esta demanda usando mi cuerpo como barricada.

En este punto, es necesario aclarar mi lógica política, para dar contexto a la decisión que he tomado.

Las leyes, aparte de herramientas de control y represión, son también un mantenimiento de equilibrios, o lo que se llama en breve contrato social, reflejan el balance socio-político y forman parcialmente algunas de las posiciones de la guerra social.

Por eso, la decisión que tomo quiero que sea lo más clara posible, no estoy defendiendo su legitimidad, al contrario, les hago un chantaje político para conseguir unos alientos de libertad de la condición demoledora del encierro.

En este punto, se abre un tema que tiene que ver con nuestras exigencias en estado de cautiverio. Es obvio que las contradicciones siempre han estado presentes y lo seguirán estando bajo estas condiciones. Nosotros, por ejemplo, hemos participado en la huelga de hambre en masa contra el nuevo proyecto de ley por las prisiones de máxima seguridad, aunque somos enemigos declarados de todas las leyes. Igualmente, muchxs compas han negociado los términos de su encierro, usando su cuerpo como barricada (prisiones preventivas “ilegitimas”, rechazo al cacheo corporal, permanecer en una cárcel determinada) e hicieron bien.

La conclusión, pues, es que desde la condición en la que estamos, muchas veces nos vemos obligadxs a entrar en una guerra estratégica de posiciones que, en nuestra situación, es un mal necesario.

Con esta elección mía, cuyas características políticas se concretizan en el título de este texto, se da la posibilidad de abrir un frente de lucha en una coyuntura muy crucial para todxs nosotrxs.

“La poesía es el arte de lo genuino. Es la que permanece insumisa cuando el orden de lo diáfano ha subyugado a las demás formas de la palabra. […] La poesía o será intransigente o no será.” (Jean-Marc Rouillan)

Compañerxs, desde hace tiempo, nos tienen atrapadxs. Desde los controles policiales y los pogromos de las unidades antiterroristas, hasta las juntas de economistas que exterminan a todxs lxs que no caben en sus estadísticas. Desde los industriales griegos que se oponen al avance de los colosos multinacionales, apoyando el socialismo tardío de Syriza, hasta el estado de emergencia de los políticos que se visten de híper-patriotas, siempre serviles al beneficio del país. Desde los policías y el ejército que se equipan con armas de última tecnología para reprimir las revueltas, hasta las prisiones de máxima seguridad.

Hay que llamar a las cosas por su nombre, si de algo se aprovecha el Estado, es de la inercia que se ha establecido como una condición normal.

En breve ya será tarde, y el Poder con su varita mágica mostrará piedad solo a lxs que se arrodillen servilmente ante de su omnipotencia.

El sistema visiona un futuro donde se entierra vivxs a lxs revolucionarixs en los “establecimientos de detención correccional intensivo”, dentro de los cuales se intentará destruir su cuerpo, su alma y su moral.

Un museo innovador del horror humano, donde a las exhibiciones vivas se les colgará el cartel de “ejemplos a evitar”, cobayas humanas sobre las que se probarán todas las intenciones sádicas del Poder.

Cada unx responde a los dilemas y toma sus decisiones. O espectadores sentados en los aislados sillones de una vida castrada, o actores de los hechos que forman la evolución de la historia.

*

Aquella noche, con la mirada clavada en el horizonte, vimos caer muchas estrellas dibujando sus caminos caóticos. Y nosotros contábamos y volvíamos a contar, pedíamos deseos, calculábamos las posibilidades. Sabíamos que nuestra voluntad por una vida libre tenía que pasar por encima de todo lo que nos oprime, nos mata, nos destruye, por eso, nos tiramos al vacío, tal y como las estrellas que veíamos caer.

Desde entonces, infinitas estrellas han caído, quizás llegó la hora de que la nuestra también caiga, quién sabe. Si tuviéramos listas las respuestas no seríamos lo que somos, sino cabrones interesados que enseñaríamos a la gente formas de ser roedores que se comen entre sí, como ya hacen.

Por lo menos, nosotrxs seguimos siendo tajantes y cabezotas, como lo son la gente de nuestra misma pasta. Y aquellxs de nosotrxs que cerraron con dolor sus ojos y se fueron lejos, permanecen con la mirada pegada a aquel cielo nocturno que mirábamos nosotrxs también. Y nos ven caer, estrellas bellas y brillantes. Ahora nos toca a nosotrxs, ahora caemos sin vacilar…

Desde el lunes, 10 de noviembre de 2014, comienzo una huelga de hambre sin dar ni un paso atrás, con la anarquía siempre en mi corazón.

Los responsables de cada día de huelga de hambre y de lo que pase desde ahora son los que forman parte del consejo de la prisión: el fiscal Nikolaos Poimenidis, la directora Charalabia Koutsomichali y la asistente social.

SOLIDARIDAD SIGNIFICA ATAQUE

PD: A todos los “luchadores” de salón, los humanistas profesionales, los personajes “sensibles” de la intelectualidad y del espíritu, de antemano: Idos al carajo.

Nikos Romanos
Dikastiki Filaki Koridallou, Ε Pteryga, 18110 Koridallos, Atenas, Grecia

traducido desde el original en griego
en inglés y portugués

***********************************************************************************************************
Prisões gregas: O compa Nikos Romanos declara-se em greve de fome a partir de 10 de Novembro.
Asfixia por um sopro de liberdade

Durante a passada primavera apresentei-me a alguns exames na prisão e entrei numa Faculdade Universitária de Atenas. Segundo as suas leis, desde Setembro de 2014, tenho direito a saídas da prisão, por motivos educativos, para assistir às aulas da Faculdade.

Como era de esperar as minhas petições caíram em saco roto, motivo que me leva a reivindicar esta demanda usando o meu corpo como barricada.

Aqui chegado é necessário aclarar a lógica política da decisão que tomei com vista a dar-lhe contexto.

Para além de servirem de ferramentas de controlo e de repressão as leis são também uma manutenção de equilíbrio, aquilo a que se chama em breve contrato social, reflectem o balanço sócio-político, formando parcialmente algumas das posições da guerra social.

Por esse motivo quero que a decisão tomada seja o mais clara possível. Não estou a defender a legitimidade dessas leis, pelo contrário, faço uma chantagem política para conseguir uns sopros de liberdade da condição demolidora da prisão.

Aqui, abre-se um tema que tem que ver com as nossas exigências em estado de cativeiro. Torna-se óbvio que as contradições têm estado sempre presentes e que continuarão a estar, sob estas condições. Nós, por exemplo, participamos na greve de fome em massa contra o novo projeto de lei pelas prisões de segurança máxima, ainda que sejamos inimigos declarados de todas as leis. Da mesma forma, muitos compas negociaram os termos do seu confinamento usando o seu corpo como barricada (prisões preventivas “ilegítimas”, recusa de revista corporal, de permanência numa determinada prisão) e fizeram bem.

A conclusão, pois, é que – na condição em que nos encontramos – muitas vezes nos vemos obrigadxs a entrar numa guerra estratégica de posições, um mal necessário na nossa situação.

Através desta minha escolha – cujas características políticas são concretizadas no próprio título do comunicado – fica em aberto a possibilidade de uma frente de luta, numa conjuntura tão crucial para todxs nós.

“A poesia é a arte do genuíno. É a que permanece insubordinada quando todas as outras formas da palavra são subjugadas à ordem da transparência. […] A poesia ou é intransigente ou não é nada.” (Jean-Marc Rouillan)

Companheirxs, há já algum tempo que nos mantêm capturadxs. Dos controlos policiais e pogroms das unidades antiterroristas até às juntas de economistas que exterminam aquelxs que não cabem nas suas estatísticas. Dos industriais gregos que se opõem ao avanço dos colossos multinacionais, apoiando o socialismo tardio do Syriza, até ao estado de emergência dos políticos que se vestem de hiper-patriotas, sempre servis ao beneficio do país. Dos polícias e do exército que são equipados com armas de última tecnologia para reprimir as revoltas, até às prisões de segurança máxima.

Há que chamar as coisas pelo seu nome, se há algo de que se aproveita o Estado é, concerteza, da inércia que se estabeleceu como condição normal. Em breve já será tarde, e o Poder então, com a sua varinha mágica, mostrará piedade só aos e às que de modo servil se ajoelhem perante a sua omnipotência.

O sistema visiona um futuro onde xs revolucionárixs se enterram vivxs, em “estabelecimentos de detenção correccional intensiva” onde se tentará destruir os seus corpos, almas e as suas morais.

Um museu inovador do horror humano, onde às exibições vivas se acrescentará um cartaz de “exemplos a evitar”, cobaias humanas nas quais serão experimentadas todas as intenções sádicas do Poder.

Cada um/uma responde aos dilemas e toma as suas decisões. Ou espectadores sentados nas poltronas isoladas de uma vida castrada, ou actores dos factos que formam a evolução da história.

*

Naquela noite, com o olhar cravado no horizonte, vimos muitas estrelas a cair, traçando os seus caóticos caminhos. E nós contávamos e voltávamos a contar, pedíamos desejos, calculávamos as possibilidades. Sabíamos que a nossa determinação por uma vida livre tinha de passar por cima de tudo o que nos oprime, nos mata, nos destrói, por isso nos atirámos ao vazio, tal como as estrelas que víamos cair.

Desde então, infinitas estrelas caíram já, talvez tenha chegado a hora da nossa também cair, quem sabe. Se tivéssemos prontas as respostas não seriamos o que somos mas uns cabrões interesseiros que ensinam às pessoas formas de serem roedores e que se comem entre si, como já fazem.

Pelo menos continuamos a ser acutilantes e teimosos, como todxs xs outrxs da mesma massa que nós. E aquelxs de nós que cerraram os olhos com dor e foram para longe, permanecem com o olhar pregado aquele céu noturmo que nós olhávamos também. E vêm-nos a cair, estrelas belas e brilhantes. Agora chegou a nossa vez, agora caíremos sem vacilar.

A partir de segunda-feira, 10 de Novembro de 2014, entro em greve de fome sem dar nem um passo atrás, com a anarquia sempre no coração.

Os responsáveis por cada dia de greve de fome e do que se passar a partir de agora, são os que fazem parte do conselho da prisão: o promotor do ministério público, Nikolaos Poimenidis, a diretora, Charalabia Koutsomichali, e a assistente social.

SOLIDARIEDADE SIGNIFICA ATAQUE

Ps: A todxs os “lutadorxs” de salão, humanistas profissionais, personagens “sensíveis” da inteletualidade e do espírito, de antemão: Vão para o caralho.

Nikos Romanos
Dikastiki Filaki Koridallou, Ε Pteryga, 18110 Koridallos, Atenas, Grécia

 

ΠΗΓΕΣ / ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ  ΑΠΟ :

https://athens.indymedia.org/feature/10118/

http://en.contrainfo.espiv.net/

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: