Αρχική > Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Δράσεις, Επικαιρότητα - σχολιασμός, Καλέσματα, Προτάσεις > Διεθνής συνάντηση εργαζομένων αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων: Προς μια «Οικονομία των εργαζομένων» *Report from the “Workers’ Economy” international meeting, January 31 and February 1, occupied factory of Fralib, Marseille. (Gr, En)

Διεθνής συνάντηση εργαζομένων αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων: Προς μια «Οικονομία των εργαζομένων» *Report from the “Workers’ Economy” international meeting, January 31 and February 1, occupied factory of Fralib, Marseille. (Gr, En)

Φεβρουαρίου 4, 2014 Σχολιάστε Go to comments

          Εργαζόμενοι, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί συγκεντρώθηκαν στο κατειλημμένο και αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο Fralib στη Μασσαλία για την πρώτη συνάντηση «Οικονομία των εργαζομένων» της Ευρώπης.
Αυτή η πρώτη ευρωπαϊκή συνάντηση συγκέντρωσε όχι μόνο τους εργαζόμενους των αυτοδιαχειριζόμενων κατειλημμένων εργοστασίων από όλη την Ευρώπη (κυρίως Ιταλία, Γαλλία και Ελλάδα), αλλά και ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές, συνδικαλιστικές οργανώσεις και οργανώσεις που προωθούν και μελετούν εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, όπως η Γαλλική Ένωση autogestion και η ισπανική ICEA. Ανάμεσά τους και η ΒΙΟΜΕ.

Η Fralib είναι ένα εργοστάσιο επεξεργασίας και συσκευασίας βοτάνων που βρίσκεται είκοσι τόσα χιλιόμετρα από την νότια γαλλική πόλη λιμάνι της Μασσαλίας. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του εργοστασίου, χημικών και ειδών διατροφής γίγαντας Unilever, αποφάσισε πριν από τρία χρόνια να μεταφέρει την παραγωγή του τσαγιού Lipton στο εξωτερικό για να μειώσει το κόστος. Οι 80 εργαζόμενοι, μέσω διαμαρτυρίας και εκστρατειών μποϊκοτάζ, έχουν ζητήσει το εργοστάσιο να παραμένει ανοιχτό και, όταν αυτό αποδείχθηκε αδύνατο, αποφάσισαν να πάρουν την παραγωγή στα χέρια τους.

Οι εργαζόμενοι εδώ πρόσφατα επαναλειτούργησαν τα μηχανήματα του μεγάλου εργοστασίου για την παραγωγή μιας δοκιμαστικής παρτίδας τίλιου και βασίζονται σε τοπικά προϊόντα, και είναι αυτήν την περίοδο που αναζητούν τρόπους για να ξαναρχίσουν την παραγωγή σε πλήρη δυναμικότητα. Η Fralib είναι ένα από μια χούφτα ευρωπαϊκών εργοστασίων που, με ή χωρίς ριζικό ή μετασχηματιστικό λόγο, έχουν μετακινηθεί προς την εργατική αυτοδιεύθυνση της παραγωγής.

             Η κατάληψη των επιχειρήσεων από τους εργαζόμενους και η δημοκρατική αυτοδιαχείριση τους μέσα από οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων είναι μια εδώ και αιώνες παλιά πρακτική. Πιο πρόσφατα, ωστόσο, έχει αναδυθεί ως ένα όλο και πιο συχνό φαινόμενο – κυρίως στην Αργεντινή γύρω στο γύρισμα του αιώνα, το οποίο αριθμεί σήμερα περίπου 300 «ανακτημένες» επιχειρήσεις οι οποίες απασχολούν πάνω από 15.000 εργαζόμενους.

Μπορεί το μοντέλο αυτό να αποτελέσει επίσης μια βιώσιμη λύση στην Ευρώπη, όχι μόνο με την αυξανόμενη ανεργία και τη φτώχεια, αλλά και για την ίδια την εκμετάλλευση και την αλλοτρίωση που βρίσκονται στον πυρήνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής; Αυτό ήταν το κύριο θέμα «Οικονομία των εργαζομένων» στην πρώτη Ευρωπαϊκή συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου και την 1η Φεβρουαρίου στο κατειλημμένο εργοστάσιο Fralib. Η ιδέα πίσω από αυτές τις ανεξάρτητες και αυτοχρηματοδοτούμενης εκδηλώσεις γεννήθηκε πριν από επτά χρόνια στην Αργεντινή, με δύο δεκαετίες παράδοση στις καταλήψεις εργοστασίων. Σύντομα παρόμοιες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Βραζιλία και το Μεξικό.

Αυτή η πρώτη ευρωπαϊκή συνάντηση συγκέντρωσε όχι μόνο τους εργαζόμενους των αυτοδιαχειριζόμενων κατειλημμένων εργοστασίων από όλη την Ευρώπη (κυρίως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ελλάδα), αλλά και ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές, συνδικαλιστικές οργανώσεις και οργανώσεις που προωθούν και μελετούν εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, όπως η Γαλλική Ένωση autogestion και η ισπανική ICEA.

Περίπου 200 άτομα από δώδεκα χώρες παρακολούθησαν την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στα λαμπερά φώτα των μηχανημάτων συσκευασίας τσαγιού της εταιρείας. Η παράλληλη μετάφραση σε τρεις γλώσσες, που πραγματοποιήθηκε από ακτιβιστής-μεταφραστές του δίκτυο εθελοντών Babels, συνέβαλε στη μείωση του εμπόδιου της γλώσσας και επέτρεψε στις εν λόγω γεωγραφικά απομακρυσμένες εμπειρίες για να ενώσουν τις δυνάμεις τους.

                 Εκτός από τους οικοδεσπότες της Fralib, στους συμμετέχοντες περιλαμβάνονται οι εργαζόμενοι της Pilpa, ένα καταλυμένο εργοστάσιο παγωτού της Carcassone, οι εργαζόμενοι της Oficina Zero και Rimaflow, δύο πρώην βιομηχανικών χώρων κατειλημμένων από τους εργαζομένους τους και από άλλους ακτιβιστές στη Ρώμη και το Μιλάνο, αντίστοιχα. Και οι εκπρόσωποι της ΒΙΟΜΕ (Vio.Me), μίας από τις λίγες αυτοδιαχειριζόμενες εμπειρίες μέχρι τώρα να έχουν επιτύχει ένα σταθερό – αν και περιορισμένο – εισόδημα για τους εργαζομένους της μέσω της παραγωγής οικολογικών απορρυπαντικών στο καταλυμένο εργοστάσιο τους στη Θεσσαλονίκη. Ένας άλλος παρευρισκόμενος, ήταν ένας εργαζόμενος στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Pigue της Αργεντινής, που προσπάθησε να κάνει παραλληλισμούς ανάμεσα στα πρώτα στάδια του κινήματος της Αργεντινής και το εκκολαπτόμενο ευρωπαϊκό κίνημα. Πολλές περισσότερες εμπειρίες στην εργατική αυτοδιεύθυνση και την συνεταιριστική οικονομία μοιράστηκαν εργαζόμενοι από διαφορετικές περιοχές, όπως η Σερβία, η Ισπανία, το Μεξικό, τη Βενεζουέλα και τη Βραζιλία.

Αν και η βούληση για τον εκδημοκρατισμό της παραγωγής και της αναδιανομής του πλούτου “είναι στο DNA των εργαζομένων”, όπως η Andrés Ruggeri – αργεντινή στρατευμένη ερευνήτρια και ένας από τους κύριους υποστηρικτές της εκδήλωσης – τόνισε, οι εμπειρίες της κατάληψης του εργοστασίου και της αυτοδιαχείρισης είναι τόσο διαφορετικές όπως και τα πολιτικά, οικονομικά και ιστορικά πλαίσια που λαμβάνουν χώρα μέσα Συχνά οι εργαζόμενοι πρέπει να ασχοληθούν με μια μονάδα παραγωγής που είναι παρωχημένη ή παράγει προϊόντα τα οποία δεν έχουν καμία ζήτηση (όπως είναι η περίπτωση της Oficina Zero). Η εφευρετικότητα και η δημιουργικότητα των εργαζομένων σε αυτές τις περιπτώσεις, και κυρίως η στενή συνεργασία τους με την ευρύτερη κοινότητα, μπορεί να βοηθήσει στη μετατροπή της παραγωγής προς την κατεύθυνση πιο χρήσιμων και φιλικών προς το περιβάλλον προϊόντων. Στην περίπτωση των ιταλικών εργοστασίων, αυτή η εκ νέου μετατροπή θα επιτρέψει, μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων, την συλλογή και ανακύκλωση ηλεκτρονικού εξοπλισμού.

Στις κοινές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα κατειλημμένα εργοστάσια περιλαμβάνεται η κρατική καταστολή, τα τεράστια γραφειοκρατικά εμπόδια, η έλλειψη ενός κατάλληλου θεσμικού πλαισίου, καθώς και η εχθρότητα των πρώην ιδιοκτητών, πολιτικών κόμματων και γραφειοκρατικών συνδικάτων. Συχνά λειτουργούν σε οικονομίες που βρίσκονται ήδη σε μεγάλη ύφεση (όπως είναι η περίπτωση της ΒΙΟΜΕ και των Αργεντινών εργοστασίων στις αρχές του 21ου αιώνα) και έτσι η επιστροφή στην αγορά και η εξασφάλιση εσόδων είναι ένα δύσκολο κατόρθωμα για να επιτευχθεί.

Κίνδυνοι βρίσκονται επίσης μπροστά στην περίπτωση της οικονομικής επιτυχίας. Πώς μπορούν οι εργαζόμενοι να διασφαλίζουν τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα του πειράματος και να αποφύγουν να γίνει μια «εναλλακτική» πολυμετοχική καπιταλιστική επιχείρηση που καθοδηγείται από την αρχή του κέρδος ή τη χρήση της μισθωτής εργασίας; Σε απάντηση σε αυτό, πολλοί από τους συμμετέχοντες στάθηκαν στραμμένοι προς τη στενή σχέση με την ευρύτερη κοινότητα. Δεν αρκεί η παραγωγή να είναι ελεγχόμενη από τους εργαζόμενους, αν και είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η παραγωγή θα πρέπει επίσης να είναι κοινωνικά ελεγχόμενη. Θα πρέπει να είναι περιβαλλοντικά και πολιτικά ορθή και θεμελιωμένη στις αξίες του σεβασμού και της αλληλεγγύης.

               Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ επανέλαβαν τις ανησυχίες αυτές, όταν ανακοίνωσαν ότι, στο καταστατικό του επικείμενου συνεταιρισμός που στοχεύει στη νομιμοποίηση των δραστηριοτήτων τους μετά την πρώτη επέτειο της αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων, αναγνωρίζουν την φιγούρα του “υποστηρικτή αλληλέγγυου”. Αυτό είναι κάθε μέλος της ευρύτερης κοινότητας που οι ίδιοι δεσμεύεται να καταναλώνουν μια ορισμένη ποσότητα των προϊόντων του εργοστασίου, και σε αντάλλαγμα έχουν το δικαίωμα να έχουν πληροφορίες από πρώτο χέρι σχετικά με την πάλη, να συμμετέχουν στις συνελεύσεις των εργαζομένων, και να βοηθούν στη λήψη αποφάσεων μέσω μιας συμβουλευτικής ψήφου. Μια γέφυρα έτσι χτίστηκε μεταξύ των εργαζομένων και του κοινωνικού ελέγχου της παραγωγής.

Εκτός από το να αποτελεί μια ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών, πολλά συγκεκριμένα σχέδια τέθηκαν σε συζήτηση σε αυτή την πρώτη ευρωπαϊκή συνάντηση, καθώς οι εργαζόμενοι, οι ακτιβιστές, οι ακαδημαϊκοί και οι υποστηρικτές που ξεκινάνε εκστρατείες για την προώθηση των προϊόντων των αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων, συμφώνησαν για την άμεση ανταλλαγή αγαθών μεταξύ των εργοστασίων, αποφάσισαν να θέσουν σε εφαρμογή τα μέσα της δικτύωσης και της συλλογικής λήψης αποφάσεων, και να αναπτύξουν σχέδια που προωθούν την θεωρητική κατανόηση της αυτοδιαχείρισης και την προώθηση της λαϊκής κατανόηση των ζητημάτων γύρω από αυτή, όπως η ιστοσελίδα workerscontrol.net, μια πολύγλωσση ιστοσελίδα με σκοπό τη μελέτη και την προώθηση των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων εργασίας. Υπήρχε ακόμη και η αναφορά για την δημιουργία ενός ταμείου αλληλεγγύης που θα δημιουργηθεί από τα τυχόν πλεονάσματα, που ενδέχεται να έχουν στα κατειλημμένα εργοστάσια, το οποίο θα παρέχει χρηματοδότηση για τις νέες προσπάθειες και θα βοηθήσει να κόψει τους δεσμούς με το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα.

Όταν πρόκειται για τη δημιουργία μιας ανθρώπινης οικονομικής δραστηριότητας με βάση την ισότητα και την αλληλεγγύη, δεν υπάρχουν προκαθορισμένοι κανόνες. Η φαντασία των εργαζομένων και τη θέλησή τους να αγωνιστούν για έναν καλύτερο κόσμο είναι τα μόνα όρια. Η εκδήλωση στο Fralib ήταν ενθαρρυντική και ενδυναμωτική για όλους τους εμπλεκόμενους, και θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλέσει τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού κινήματος για την κατοχή των μέσων παραγωγής και για την πραγματική αυτοδιαχείριση των εργαζομένων.

ΠΗΓΕΣ / ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :

Πηγή – Μετάφραση: rebelian στο athens.indymedia

 Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Autonomias.net και αναδημοσιεύτηκε με την άδεια του συγγραφέα στο roarmag.org

https://efimeridadrasi.espiv.net/index.php/2013-11-05-17-26-19/387-2014-02-04-09-06-42

****************************************************************************

Report from the “Workers’ Economy” international meeting, January 31 and February 1, occupied factory of Fralib, Marseille.

       Fralib is a herb processing and packaging factory located 20-odd kilometres away from the southern French port city of Marseille. The previous owner of the factory, chemical and agri-food giant Unilever, decided 3 years ago to move production of Lipton tea abroad to save on labour costs. The 80 workers, through protest and boycott campaigns, have demanded that the factory stays open and, after this proved impossible, they decided to take production into their own hands. They have recently restarted the machines of the big factory to produce a test batch of linden tea based on local produce, and they are currently looking for ways to restart production in full capacity. It is one of a handful of European factories that, with or without a radical or transformational discourse, have moved towards workers’ self-management of production.

The occupation of businesses by workers and their democratic management through horizontal decision-making processes is a centuries-old practice, that has however reemerged around the turn of the century -most prominently in Argentina, where currently there are about 300 workplaces «recovered» by about 15.000 workers.

Can this model also constitute a viable solution in Europe, not only to growing unemployment and poverty, but also to the very exploitation and alienation that lie at the core of capitalist production? This was the main question that the first European “Workers’ Economy” international meeting, held on January 31 and February 1 at the occupied factory of Fralib, tried to address. The idea behind these independent and self-funded events was born 7 years ago in Argentina, with its 2-decade long tradition of factory occupations. Soon after similar events were held in Brazil and Mexico.

        This first European edition of the gathering brought together not only workers of the self-managed occupied factories from around Europe, but also academics, activists, trade unions, and organizations that promote and study self-management, such as French Association Autogestion and Spanish ICEA. About 200 people coming from a dozen of countries attended a complex event held among the blinking lights of the tea packing machinery of the company. Parallel translation to 3 languages, carried out by activist-translators’ volunteer network Babels was instrumental in bringing down the language barrier and joining together so many different and geographically distant experiences.

Participants, apart from hosts Fralib, included Pilpa, an occupied ice-cream factory from Carcassone, France; Officina Zero and Rimaflow, two ex-industrial spaces occupied by their workers and other activists in Roma and Milan respectively; and VioMe, one of the few self-managed experiences so far to have achieved a stable -although limited- income for the workers, through the production of ecological detergents in their occupied factory in Thessaloniki, Greece. Another guest, an Argentinian worker of the Pigüé textile factory, tried to draw parallels between the early stages of the movement in crisis-stricken Argentina and the nascent European movement. Many more experiences in workers’ self-management and cooperative economy were shared from places as diverse as Serbia, Spain, Mexico, Venezuela and Brazil.

                Although the will to democratize production and redistribute wealth “is in the DNA of workers”, as Andrés Ruggeri, militant Argentinian researcher and one of the main promoters of the event, pointed out, experiences of factory occupation and self-management are as diverse as the political, economic and historical contexts they take place in. Often the workers have to deal with a production unit that is obsolete or produces products that do not have demand (this is the case of Officina Zero). The inventiveness and creativity of the workers in these cases, and most importantly their close cooperation with the wider community, can help reconvert production towards more useful and environmentally sound products. In the case of the Italian factories, this reconversion will permit, among other activities, salvaging and recycling electronic equipment.

Common challenges faced by occupied factories include state repression, huge bureaucratic hurdles, lack of institutional framework, and the hostility of the ex-owners, political parties and bureaucratic trade unions. They often operate within economies that are already in great recession (such is the case of VioMe and most Argentinian factories in the early 21st century) and thus re-entering the market and ensuring an income are tough feats to accomplish.

Dangers also lie ahead in the case of economic success. How can the workers safeguard the radical character of the experiment and avoid becoming an “alternative” multi-shareholder capitalist enterprise guided by the profit principle or using wage labour? In answer to that, many participants pointed towards the close relationship with the wider community. It is not sufficient for production to be worker-controlled, although it is a necessary first step to break the vicious circle of capitalist exploitation. Production should also be socially controlled, it should be environmentally and politically sound and grounded on the values of respect and solidarity.

The workers of VioMe echoed these concerns when they announced that, in the statute of the upcoming cooperative that is aimed at legalising their activity after their first anniversary of workers’ self-management, they recognise the figure of the “solidarity supporter”. This is any member of the wider community that commits themselves to consuming a certain amount of products of the factory, and in exchange has the right to have first hand information about the struggle, participate in workers’ assemblies, and help in decision making through an advisory vote. A bridge is thus built between workers’ and social control of production.

Apart form an exchange of ideas and experiences, many concrete projects were set in motion in this first European meeting as well. Workers, activists, academics and supporters initiated campaigns of promotion of the products of self-managed factories, agreed on direct exchange of goods between factories, put in place instruments of networking and collective decision making, and elaborated projects that advance theoretical understanding of self-management and promote popular understanding of the issues surrounding it, such as the web page workerscontrol.net, a multilingual resource dedicated to the study and promotion of self-managed workplaces. There was even mention of a solidarity fund created out of any surpluses that the occupied factories might have, which will provide funding for new endeavours and will thus help cut the ties with the capitalist financial system.

When it comes to creating a humane economic activity based on equality and solidarity, there are no predefined rules. The workers’ imagination and their will to struggle for a better world are the only limits. The “Workers’ economy” event at Fralib was inspiring and empowering for everyone involved, and it might well have sparked the creation of a Europe-wide movement of occupation of the means of production and of workers’ self-management.

Theodoros Karyotis
February 2014

FROM :

http://www.autonomias.net/2014/02/report-from-workers-economy.html

Δείτε στο παρακάτω λινκ, όλες τις υπογραφές Αλληλέγγυων Υποστηρικτών/τριών στο εγχείρημα της Συνεργατικής Εργαζομένων ΒΙΟ.ΜΕ. μέχρι σήμερα 2/2/14.

http://biom-metal.blogspot.gr/p/blog-page_24.html

Νίκη στον παράδειγμα της ΒΙΟ.ΜΕ., αγώνας για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και εκμετάλλευση!

Γυρίζουμε το γρανάζι, κάνοντας το εγχείρημα της εργατικής αυτοδιαχείρισης κάθε μέρα πιό δυνατό!

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: